آهای خانمهایی که تازه مادر شده اید! و آهای مادرهایی که خیلی وقت است مادر شده اید! و آهای کسانی که مادر نشده اید ولی مادرشدن اطرافیانتان را دیده اید! لطفا (و خواهشا و التماسا) انقدر به کسی را که آخرین ماههای بارداری اش را طی میکند نگویید :«حالا تا می تونی بخواب! هی بخواب! هی بخواب! بچه که بیاد دیگه نفست رو میبره از بی خوابی!» قطعا او (زن بیچاره ی باردار) شتر نیست و مطمئناً کوهانی ندارد تا خوابهای الان را برای چند ماه بعد ذخیره کند. (اتفاقا به نظر من باید کمتر خوابید و تمرین کم خوابی کرد!) تنها اثری که این حرف روی آن بخت برگشته می گذارد،این است که توی دلش خالی می شود، و کسالت و بی حوصلگی بارداری اش، چه بسا تبدیل به افسردگی شود. چه بسا فکر کند که چه غلطی کردم بچه دار شدم! چه بسا بخواهد با پشت دست بزند توی دهانتان و چهارتا انگشت را توی دندانهای کج و معوجتان خرد کند و همه ی بغض و ترس از زایمان و بعد از زایمان را سر شما خالی کند. (قول نمیدهم دفعه ی بعد این کار را نکنم!) چرا دهانمان به دعای خیر نمی گردد؟ چرا حرف خوب نمی زنیم و دعا نمیکنیم که «ان شالله که بچه ی تو از آن بچه های خوشقلق است» و یا «ان شالله که خدا با تولد این بچه خیر و برکتش را راهی زندگی تان می کند» چرا از شیرینی حس مادرشدن نمی گوییم؟ از اینکه خداراشکر که چنین نعمت بزرگی را به شما عطا کرده. که همین نعمت ِ

ماجراهای من و حضرت آقا ... (قسمت پنجم) ماجراهای من و حضرت آقا ... (قسمت چهارم) ماجراهای من و حضرت آقا (قسمت سوم) ماجراهای من و حضرت آقا ... (قسمت دوم) ماجراهای من و حضرت آقا ... (قسمت اول) وسط تولد و جشن و پایکوبی!!! بودیم که حضرت آقا پیامک داد... - سلام. فردا شب اگه اجازه بدین میخایم خدمت برسیم برا بله برون. و من با چشمانی خون آلود و عصبانی رو کردم به آبجی زهرا که :«تو رو خدا نگاه کن چه پیامکی داده!! آخه اینا رو که دیگه باید مامانش هماهنگ کنه!!!» انگار آبجی زهرا به خاطر آشنایی دورش، مقصر همه ی اعصاب خوردی های من بود! (گرچه خودم هم باور نداشتم که باشد!) و پیامش را اینطور جواب دادم: « لطفا بگید به مادرتون با مادرم هماهنگ کنن» و زیر لب غرولندی کردم و گوشی را کنار گذاشتم. (شاهد آشفتگی و درگیری ذهنی آن شبِ من، فیلم تولد محیاست، موقعی که من، درحال فیلم گرفتن از سفره ی آشِ آبجی هستم و صدای آبجی زهرا توی فیلم می آید که اعتراض کنان می گوید: "اشــــــــــــــرف! (با کشیدگی مفرطِ فتحه ی روی ر !) چرا انقدر تو فکری؟" و من ماله کشان می گویم: "توفکر نیستم! دارم به آشا نگاه میکنم!!!" ( پرانتزنوشت یکُم : به قول سهراب سپهری: چه تماشا دارد آش؟؟!!! و اما پرانتزنوشت دوم: اصولا از اوان زندگی، در پنهان کردن احساساتم فردی شکست خورده و ناموفق تلقی میشوم) :| و آن شب من ، بیشتر از محیا "م